Δρ. Αχιλλέας Παπατόλιος Διδάσκων Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Χριστιανικού Πολιτισμού Α.Π.Θ.
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της εκκοσμίκευσης, της ειδωλοποίησης της δύναμης και του πλούτου, αποτελεί επίκαιρη πρόκληση η αναζήτηση ενός νέου τρόπου στοχασμού και κατανόησης της σύγχρονης ανθρώπινης κοινωνίας. Η Εκκλησία, μέσω της ιεραποστολής, καλείται να διαλεχθεί δημιουργικά με τον σύγχρονο πολιτισμό της κατανάλωσης και της ευζωίας αλλά και με τα καυτά προβλήματα του κόσμου και του ανθρώπου, χωρίς να υποστεί αλλοίωση ως προς τη φύση, την ουσία και την αποστολή της. Αντιλαμβανόμενη τα αδιέξοδα του τεχνοκρατικού και ορθολογιστικού χαρακτήρα του σημερινού κόσμου, οφείλει να αναδείξει τον κριτικό και προφητικό της λόγο, αντιστεκόμενη στα φαινόμενα προσωπικής και κοινωνικής αλλοτρίωσης. Η συμβολή της ιεραποστολής είναι ιδιαίτερα σημαντική και ουσιαστική, καθότι είναι σε θέση να προσφέρει την “αλήθεια” και όχι απλά επίκαιρη και πρόσκαιρη “βοήθεια”. Ενόψει λοιπόν του συνόλου των απειλών κατά της ζωής, της αυξανόμενης διάσπασης των κοινωνιών και του αποκλεισμού όλο και μεγαλύτερων τμημάτων της ανθρωπότητας, βεβαιώνει την χριστιανική ελπίδα της ζωής για όλους, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, φύλου, πεποιθήσεων. Στην σύγκρουση αντιπροβάλλει την σύγκλιση, στην έχθρα, την συνδιαλλαγή, στον φανατισμό, την κατανόηση, στην αγωνία για την ζωή, το αμέριστο ενδιαφέρον της χωρίς διακρίσεις. Αποτελεί τη μόνη ελπίδα για τον σύγχρονο κόσμο, που διαβρώνεται από πολέμους, εθνικισμούς, φανατισμούς και ολοκληρωτισμούς.